‘Ik heb nu meer geduld en begrip. En ik stel me voor aan álle patiënten op de zaal’

Anne-Marie Fransen-Harmsen is coördinerend verpleegkundige educatie. Ze werkt op de afdeling V2-4 chirurgie bij Isala in Zwolle. Ze vertelt over de inleefsessie waaraan ze meedeed en hoe ze de opgedane ervaringen in haar werk in de praktijk brengt. Haar boodschap voor iedereen: NIVEA (niet invullen voor een ander).

“Ik voelde mij eenzaam, onbegrepen en vond dat er veel aannames gedaan werden. Ook werd er niet altijd serieus met mijn pijnklachten omgegaan (doordat er werd gezegd; ‘Je hebt vanmorgen al paracetamol gehad’).
Tijdens mijn inleefsessie zat ik in de rol van een patiënt die niet graag over haar ‘aandoening’ wilden praten. In het begin van de ochtend deed de (leerling)verpleegkundige een poging, maar later die dag, toen ik juist een band met haar opgebouwd had, is ze daar niet meer op teruggekomen.

Met deze reflectie/ervaring ging ik de volgende dag weer aan de slag. Ik stond in de zorg (coördinerend verpleegkundige) op de short stay. Hier had ik de verantwoordelijkheid voor veertien patiënten met nog één collega meer. Typerend voor de zorg op de short stay is dat het efficiënt en effectief én in een rap tempo moet gaan.

Ik had die dag een patiënt opgenomen met een angststoornis. Doordat ik de inleefsessie had meegemaakt had ik veel meer begrip en geduld voor deze mevrouw met haar ‘beperking’. Ondanks de werkdruk nam ik de tijd voor haar om met haar te overleggen wat ik voor haar kon betekenen met betrekking tot haar angststoornis.
Dus niet door al in te vullen wat haar angsten zouden kunnen zijn (het infuus, de operatie, etc.) maar juist door dit te bespreken nam ik veel onrust en spanning weg. Ook merkte ik dat het juist geen extra tijd kost maar voldoening en (wederzijds) begrip oplevert.

Ook het voorstellen aan patiënten doe ik op een andere manier (veel bewuster) en het afscheid nemen aan het eind van mijn dienst.
Op de leerafdeling waar ik werk hebben we drie zalen van vier. De zorg wordt verleend door drie leerling-verpleegkundigen en twee verpleegkundigen. Een van de drie zalen wordt dus door de verpleegkundigen opgedeeld. Ik stelde mij vaak alleen maar voor aan de patiënten waarvoor ik die dag verantwoordelijk voor was. Maar na de inleefsessie besefte ik dat dat heel raar over kan komen naar de twee andere patiënten toe. Ik stel mij dus nu aan iedereen voor.

Wat ik ook altijd aan de leerlingen vertel (maar niet altijd gedaan wordt): stel jezelf voor als leerling-verpleegkundige. Dit deden de studenten op de inleefsessie ook niet, het viel mij gelijk op.
Als laatste waar ik mij weer bewust van ben geworden; hoe belangrijk het is dat er een goede anamnese aanwezig is en dat je daar ook op in gaat (privésituatie, beroep, hobby’s, etc.).

Zo zijn er nog een tal van voorbeelden te noemen wat mij is opgevallen en waar ik mij nu nog steeds bewust van ben in mijn werk. Ik raad het al mijn collega’s aan om deel te nemen aan de inleefsessie. Wat een spiegel! Boodschap aan iedereen: NIVEA (niet invullen voor een ander)!!”