Zorgafhankelijk zijn voor een dag

We zijn zojuist wakker geworden. Zij verwijt me dat ik hard heb gesnurkt vannacht, maar daar reageer ik niet op. We wachten op de verplegers die ons uit bed komen halen. “Goedemorgen, hebben jullie lekker geslapen?” Peter van Mulder, marketeer bij Ecare in Enschede deed onlangs mee aan een inleefsessie. Op de site van Ecare deelde hij zijn ervaringen.

Twee totaal onbekende verplegers lopen richting mijn bed. “Zo meneer, wilt u vandaag onder de douche of in bad?” “In bad”, antwoord ik. (…)

Het duurt lang voordat het bad gevuld is. De verpleegster raad me aan om even op de stoel te wachten. Daar zit ik dan vijftien minuten in mijn onderbroek te wachten. Deze ongemakkelijke situatie deel ik met een net zo ongemakkelijke studente, die ook niet helemaal lijkt te weten wat ze met deze situatie aan moet. “Ga je nog wat doen vandaag Frans?”, vraagt ze. “Ja, ik word vanmiddag opgehaald door de taxi. Ik ga naar Schiphol. Ik ben piloot.”

Poedelnaakt een bad instappen, terwijl een onbekende toekijkt, dat is zogezegd een unieke ervaring. Het helpt wel om volledig op te gaan in je rol, en om te ervaren hoe het voor mensen is die dit dagelijks meemaken. Op momenten dat je niet zelf kunt bepalen wanneer je naar de badkamer gaat, en je privacy even niet meer bestaat, ervaar je heel goed wat het is om zorgafhankelijk te zijn.

Peter van Mulder was tijdens de inleefessie Frans, een man van zestig die dertig jaar geleden een hersenbloeding heeft gehad. Frans kan zich alleen nog dingen van vóór het hersenletsel herinneren. Hij is dus een dertigjarige piloot, en niet iemand van zestig die in een verpleeghuis woont.